از یک برخورد ساده تا امید ۱۲۰ بانو

موژنام؛ جایی که هنر، امید و همبستگی به هم می‌رسند. ماجرای این مجموعه از جمعی از زنان هنرمند آغاز شد که با دستان هنرمند خود محصولاتی منحصربه‌فرد خلق می‌کنند تا هم به استقلال مالی برسند و هم به جامعه‌ی خود یاری برسانند؛ از شال و کلاه گرفته تا کفش، کیف، شال مبل، روتختی، عروسک‌بافی و انواع بافته‌های تزئینی منزل. اما پشت هر محصول موژنام، داستانی از تلاش و پشتکار یک زن ایرانی نهفته است؛ و در قلب این مجموعه، داستان زنی است که این راه را آغاز کرد. من مژگان اکبرپور هستم، متولد هفتم اردیبهشت ۱۳۵۵. پس از ۲۲ سال خدمت، در سال ۱۳۹۷ بازنشسته شدم؛ اما بازنشستگی برای من نه پایان یک مسیر، که آغاز راهی تازه بود. امروز مدیرعامل شرکت «دستبافت‌های زیبای کهن» هستم، شرکتی که ریشه‌اش را باید در یک برخورد ساده و به‌ظاهر پیش‌پاافتاده جست‌وجو کرد. روزی با زنی جوراب‌فروش روبه‌رو شدم. همین برخورد کوچک، مسیر زندگی‌ام را برای همیشه تغییر داد و جرقه‌ای شد برای فکری بزرگ‌تر: توانمندسازی زنان سرزمینم. دومین زنی که به گروه من پیوست، زنی کارتن‌خواب بود؛ زنی که با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کرد. او امروز از اعتیاد رها شده، و راه بهتری را می پیماید، و در کارگاه ما مشغول کار است. این تجربه به من ثابت کرد که اگر هیچ‌ کدام از ما در برابر مسائل اطرافمان بی‌تفاوت نمانیم، می‌توانیم دنیایی زیباتر بسازیم. خدا را شاکرم که پس از گذشت ۸ سال، توانسته‌ام بیش از ۱۲۰ بانو را مشغول به کار کنم و مهارت‌های لازم را به آن‌ها بیاموزم. اگر یک زن احساس مفید بودن داشته باشد، می‌تواند زندگی سالم و آرامی برای خانواده‌اش بسازد؛ و همین موضوع، باری بزرگ را از نظر اقتصادی و فرهنگی از روی دوش جامعه برمی‌دارد. شاید خالی از لطف نباشد که بگویم ۴ سال پیش تحت یک عمل جراحی سنگین قرار گرفتم؛ در این عمل ۶ عضو از داخل شکمم را از دست دادم و در روز آخر دچار آمبولی ریه شدم. اما خداوند متعال خواست که بمانم، شاید برای ادامه‌ی رسالتی بزرگ‌تر. در این ۸ سال، در نمایشگاه‌های متعدد داخلی و خارجی شرکت کردیم و در سال ۱۴۰۲ به‌عنوان بانوی تأثیرگذار اصفهان معرفی شدم. همچنین افتخار عضویت در اتاق بازرگانی و انجمن صنایع‌دستی را دارم. هم‌اکنون در کارگاه «موژنام»، انواع بافته‌های سنتی و مدرن از جمله کفش و کیف، شال مبل، روتختی، عروسک‌بافی و بسیاری بافته‌های دیگر تولید می‌شود. لازم می‌دانم اشاره کنم که آموزش زنان در زندان را نیز فراموش نکرده‌ام؛ چرا که اگر حتی یک زن بتواند با مهارتی که به او آموخته‌ام، پس از آزادی از زندان کسب درآمد کند، برایم کافی است. به امید روزی که بانوان سرزمینم، هر روز توانمندتر از دیروز باشند.